– Doğduğum gündü.Çığlıklar duyuyordum derinden.Sıcak ve kuraktı iklim. Güneş parça parça yağıyordu yüzlerdeki kırışıklıklara. Ağlıyordu can veren kadın. Telaşlıydı yeni cana el atan ebe kadın. Dağlarda, kim bilir hangi kuytuda idi tohumu veren yiğit. Kulağına çalındı ciğerimden çıkan avaz. Kalktı doğruldu yerinden, rüzgara karışıp erişti yanıma. Sıcak nefesini verdi yüzüme ürkekçe. Ağladı sevincinden. Hürmet eyledi bana. Yüreğime işledi tüm varlığıyla. Kokumu aldı koynuna, yaren oldu rüzgara dağlarına geri döndü. Sesler duydum çokça, anlamlar yükledim onca. Verdim kendimi kadının sinesine, içtim merheminden. Canını canım eyledim. İnsan oldum,insanca sevdim. Serpilip fidan oldum. Yüreklere dokundum, sevgiyi işledim sevgiyle. Merhamet suyunu içtim anamın elinden. Karıncaya hürmet ettim. Rüzgarı dinledim sabırla. Sesini sesim yaptım haykırdım aleme tek cümle tek ses ile.
Yoldaş ZORLU
Sevgili Yoldaş,
İmkan buldukça yazılarını takip etmeye çalışıyorum. Sözcüklere yüklediğin anlam ve sesleri kullanman çok harika. Yazdıkça daha da derinleşeceğini biliyorum.
İlgi ve merakla yazılarını takip edeceğim.
Başarılar.
Ümüt OTUNÇ