Köşe Yazıları

HERBİRİ BİR İNSAN Kİ

Çıplak,meyvesiz ve kıraç bir coğrafyanın bağrında,kocaman yürekleriyle sevgi bahçesi kurup,sayısız sevda çiçeğine ömür verdiler.Dostluklar kurup tahta sinilerin üzerinde ekmek ve soğanlarını bölüştükleri vakit,mutluluk ve gururdan çatlayan yüreklerinin her bir çatlağından fışkıran sadakata söylenecek söz bulunamazdı.Omuz omuza verip umutlarından yaşam sundular nehirler misali yeni nesillere.Acılarını ellerindeki nasırlı çatlaklara gömüp,oynadıkları damanın anlık sarhoşluğunda kahkahalara gömülüp düşdünyalarına yolculuklar yapıyorlardı.Iki dağın arasında mevsimleri aldatan rengarenk güller,bir derenin derinliğinde söğüt gövdesinde tek yürektiler.Adı konmamış dostluklarına ad koymaya kıyamayacak kadar duyarlı ve asil insanlardı.Zamanda yolculuklar yapıp insan ezelini bügünlerinden yarınlarına aktarıyorlardı.Çocukların düşlerine aksakallı dedeler misali girip,üçaylık maaşlarından arttırdıklarıyla renk renk şekerlemler dağıtıyorlardı.Mora çalan verimsiz dağların efendileri,morkoyunların otlaklarda yayılmasına dalıp gelecek uzun kışı yaza çevirmenin huzursuz hesapları içinde buldukları anlık mutluklarla yaşayıp yaşatıyorlardı.Herbiri solmaz bir çiçek,her mevsim yeşeren ve insana huzur veren.Her biri bir insanki insanlığı insanca yaşayan.Herbiri Memed ALI,Binali,Baki,Hulusi ve daha nice insanın insani tarafı.Gidişleri sessiz ve buruk,bıraktıklarıysa binbir ömre değer insani değerler.Bu yürekler hiç unuturmu sizleri sevgi bahçesinin has gülleri?|

Facebook Yorumları

Related Articles

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Check Also

Close
Close